Personal: Pubers? Denk kamerplant

IMG_5866

In mijn gezinnetje moet ik continu op een andere manier inspelen op de behoefte van de kinders. De pubers hebben een andere aanpak nodig als de dreumes al zijn de basisprincipes redelijk hetzelfde. Zowel de bijna volwassenen als ons kleine spruitje varen wel bij regelmaat en duidelijke kaders. Het grappige is dat ze, ongeacht de leeftijd, deze op dezelfde manier wel eens uitproberen. Dreumes doet dit met een guitige glimlach, ze zit aan een voorwerp waarvan ze weet dat het niet mag en kijkt je aan met een ondeugende blik die lijkt te zeggen ‘ja zeg er maar eens iets van’. Bij de pubers is het net zo, toch die mobiele telefoon mee aan tafel terwijl ze weten dat dat het enige moment is dat ik dat verslavende apparaat niet tolereer. Ze nemen het mobieltje mee en als je er dan wat van zegt doen ze dommig alsof ze geen flauw benul hadden van die regel (jaja…zucht).

Het grote verschil tussen de pubers en de dreumes is de manier waarop ze je nodig hebben als steunpilaar in hun wereldje. Dreumes is volop aan het ontdekken, alles is interessant en als ze een nieuwe vaardigheid heeft ontwikkeld of iets nieuws ontdekt straalt ze helemaal. Als iets niet lukt dan raakt ze gefrustreerd en zelfs stampvoeten wil ook al lukken (dat belooft wat) maar met een knuffel en een paar bemoedigende woorden kalmeert ze direct en proberen we het samen opnieuw.

De ontdekkingstocht van de pubers is van een hele andere aard, ze hebben een baantje, hun school en een uitgaansleven. Dit sociale gebeuren leidt dikwijls tot hele nieuwe ervaringen en de emoties die daarbij komen kijken. Als iets ze goed afgaat is het smooth sailing, als het wat minder gaat is dat in huis goed te merken door gemopper en chagrijnig gedrag. Niet leuk maar sinds ik ergens gelezen heb over het kamerplant principe gaat dat stukken beter. Pubers willen namelijk, in tegenstelling tot dreumes, geen hulp. Want ze zijn toch al zooooo volwassen (ja tuurlijk joh). Dus vervullen we in lastige situaties tegenwoordig de rol van kamerplant.

We zijn fysiek aanwezig maar we zeggen he-le-maal niks. En dat vinden ze eerst raar want ze verwachten een preek, een reeks hopeloos ouderwetse adviezen of zoete herinnering uit onze puberjaren. Nee we laten ze gewoon even lekker vol zelfmedelijden zwelgen en als ze het nodig hebben komen ze echt wel naar ons toe. Dan krijgen ze een knuffel, een paar bemoedigende woorden en proberen ze het gewoon zelf nog eens. En eigenlijk, is dat best al heel volwassen.

Advertenties